Voor degenen die niet van karaoke houden was het een slechte avond. Gelukkig hadden de meeste gasten actief of passief wel lol in het nadoen van sterren. Ikzelf hou erg van Ierse en Engelse pubs waar oud en jong meezingen met elk lied dat langs komt. Volgens mij is het ook heel gezond. De verrassing van de avond was natuurlijk Thijs. Ik wist dat hij goed in parodieen is maar dit hoge entertainmentgehalte kende ik nog niet van hem. Het moet een hele geruststelling voor zijn gezin zijn. Mochten er in de toekomst geen vertalers meer nodig zijn dan kan papa gemakkelijk zijn brood verdienen in de amusementbusiness. De Nico Haakhit ´Foxy Foxtrot´inspireerde hem tot een weergaloze dans met watervlug beenwerk. Ook wist hij, en dat hebben misschien alleen de oplettende kijkertjes gezien, liedjes zoals ´Meisjes met rode haren´te combineren met een Freddy Mercury-act. ´Wat een leuke familie heb jij´, zeiden de Strepen. Daarom had ik ze, de De Kortes, ook uitgenodigd. ( Zes variaties op één thema, de kinderen van Thijs en Lena´, heb ik weleens krom gedicht).
Toen ik Thijs zo bezig zag, herkende ik plotseling het ventje van 4 jaar dat uit zijn dak ging op het 50-jarige trouwfeest van opa en oma Schijf. Rob was net geboren en stond in de kinderwagen in de gang van het feestzaaltje geparkeerd. Wij hadden het echtpaar verwelkomd met een erehaag van fietswielen. Een conférencier praattte de boel aan elkaar. Hij verzocht de dames en heren een ballon om het been te bevestigen en zich op de dansvloer te begeven. De kunst was de ballon niet te laten knallen, of juist wel. Hierdoor raakte de kleine Thijs met zijn vlinderstrikje aan een elastiekje zo opgewonden, dat hij spontaan de Foxy Foxtrot deed, voordat die was uitgevonden.
Toen iedereen weer naar huis was bleven we achter met drie van mijn vrienden. Jolanda was erg teleurgesteld dat de karaokeliedjes allemaal covers waren. ´De rechten zijn onbetaalbaar´, legde ik haar uit. Maar ze bleef mokken en heeft het wel tien keer herhaald. Zij had het liefst de hele avond Led Zeppelin, Eric Burdon willen draaien. Ed, die achter de draaitafel stond, wilde voordat de avond voorbij was, karaoken. Jolanda riep steeds: ´Nee, Ed´. Ik zei:´Laat die jongen toch´. Zij draaide nog één keer haar lievelingsnummer ´Heaven´van Talking Heads en vermeldde dat ze dat graag op haar begrafenis wilde horen. Wij: ´He, Jolanda hou op. Niet nu!´ Om haar zin door te drijven zei ze terkens:´Hettie is jarig en daarom mag ik de muziek kiezen.´ We eindigden de avond met een vierstemmig:´Geef mij maar Amsterdam´. Vooral Jacques (uit Limburg) en ik ( Den Haag) zongen het hartstochtelijk. Tenslotte filosofeerden we over de artiesten achter de karaoke, wie zijn deze anonieme figuren en hoeveel verdienen ze? Het drietal nam een taxi naar huis en ik sloot af. Het kwartiertje lopen naar huis leek wel een uur te duren. Zaterdag heeft Henk mij geholpen de sporen van het feest in het dienstencentrum helemaal te wissen.
HM met de trofee op zijn hoofd die Thijs heeft gewonnen
